باران

baranehsas — Sun, 01 Jul 2007 22:04:18 GMT

گاهی برای سرودن شعر باید به دنبال بهانه ای بود و گاهی برای نسرودن آن . و این کاری است بس دشوار.این نوشتار را حرف تازه ای برای گفتن نیست و حرف تازه ای برای گفتن نیست.اما هر چه هست "از هر زبان که می شنوم نامکرر است".بخشی ازعاشقانه ای ست که سالها زیر لب زمزمه می کردم برای کسی که نمیدانستم کیست.تا اینکه در پرسه های شاعری ام او را یافتم. کاش کاری بود در خور تا بدینصورت تقدیمش می کردم به:

نادر ابراهیمی-به خاطر هلیا

احسان رنجبر فهلیانی- به خاطر هلیا

مسعود هوشمندی –به خاطر هلیا

به هلیا

*****************

شعرهایت را اگر

قطره قطره

در کام تشنه ام نریزی

شاعر می میرد.

شاعری که ترانه هایش را از یاد برده باشد مرده است.

باد ترانه های مرا با خود برد.

بچه که بودیم

بادبادک هایمان را به او سپردیم و رویاهامان را ،

بزرگ شدیم

خاطره هامان را ولحظه لحظه شعرهامان را،

و بزرگتر می شویم وقتی خودمان را هم.

من گمشده ای دارم که بازش می یابم

اگر قطره قطره شعر هایت را در کام تشنه من بریزی.

من دوباره گل می دهم

سرخ و سفید و سرخ

مثل گلهای پیراهنت در گلدان کنار پنجره ام.

من دوباره شاعر می شوم

و چشمانت را

از لحظه ها

از خاطره ها

از باد می گیرم.

بهار را به آشیانه ام ،

یک آسمان پرواز را به تو هدیه می کنم

اگر این ترانه رنگ چشمان تو باشد.

پرنده ای که آسمان را از یاد برده باشد مرده است.

در من ...

baranehsas — Mon, 04 Dec 2006 08:43:18 GMT

در من تابوت همه کسانیست

که روزگاری شاد در من رقصیده اند:

دخترکانی که ناله باد را

از میان ستونهای سینه من

شنیدند

اما نهراسیدند

و پسرکانی

که سقف خانه را دیوار کردند

در مقابل باد

غافل از انکه

بعد از باد

باران می آید.

***

در من

جغدی آشیان کرده است

ساکت و عبوس

و چقدر دل میسوزانم

بر او و آشیانه اش

چرا که تنها من می دانم

در ویرانه ها چه سکوتی بیداد می کند

baranehsas — Sun, 05 Nov 2006 18:47:18 GMT

اي بس که نباشيم و جهان خواهدبود نی نام زما و ني‌نشان خواهد بود

زين پيش نبوديم و نبد هيچ خلل زين پس چو نباشيم همان خواهد بود

خیام به زیبایی بهانه ای قشنگ برای غیبت کبری ما آماده کرده است.فعلا با یک کار از خودم و یک کار از خسرو گلسرخی به روزم تا ببینیم......

به مهدی مزارعی که نمی داند من چند نفرم(تا بداند خودم هم نمی دانم) !!!!!

من دو نفرم:

یکی خودم

و دیگری خودم

اولی را خوب نمی شناسم

ولی دومی

آنجا زیر درخت بید

هر روز با دو استکان چای و یک کاغذ و قلم

در انتظار کسی است

که من تازگیها فهمیده ام

همان شخص نا شناس اولیست.

***

هیمه.

نه ان که فکر کنی سرد است

که من

در تهاجم کولاک,

یکجا تمام هیمه های جهان را

انبار کرده ام

در پشت خانه ام...

و در تفکر یک باغ آتشم

به تنهایی !

من هیمه ام

برادر خوبم ,

بشکن مرا,

برای اجاق سرد اتاقت

آتشم بزن.

من هیمه ام

برادر خوبم.....

خسرو گلسرخی_مجموعه "ای سرزمین من"

baranehsas — Thu, 27 Apr 2006 07:43:18 GMT

برای خالی نبودن عریضه:

بر تخته سیاه کلاسم

نقش تورا

فریاد می کشم

ایستاده

با خورشیدی بر دوش

و شانه هایی در امتداد صبح

اینگونه

تخته سیاه کلاسم پنجره ای خواهد شد

رو به شهری که در خواب است.

***

مقاله

baranehsas — Tue, 07 Feb 2006 05:49:18 GMT

از کجا تا کجا؟

(خوانشی از شعر سفر به بیزانس اثر ویلیام باتلر ییتز)

سفر به بیزانس یکی از مهمترین کارهای ویلیام باتلر ییتز ویکی از شاهکارهای ادبیات سمبولیسم قرن بیستم است.این شعر تعمقی عرفانی در گذر عمر ومسایل ضمنی آن است که ییتز در آن به مقایسه دو مرحله از زندگی خودیعنی دوران خوش و رویایی جوانی و دوران انیشمندانه کهنسالی می پردازد .

ییتز در کتاب معروف خود "بینش" می نویسد که اگر این امکان وجود داشت که به او یک ماه مرخصی تاریخی داده شود تا هر کجا که خود بخواهد بگذراند، او بیزانس(استانبول امروزی که در آنزمان نقطه تلاقی شرق و غرب محسوب می شد)را در حدود سال ۵۲۵ پس از میلاد انتخاب خواهد کرد.بیزانس در آنزمان به خاطر شکوفایی هنر هایی از جمله نقاشی، معماری، کاشی کاری و...در خور توجه بود.به همین دلیل این شهر برای ییتز شهر مقدس تصورات محسوب می شود.

راوی این شعر پیر مردی است که با مشکلات کهنسالی،‌ِمرگ و تجدید حیات مواجه میشود و تصمیم می گیرد به سوی ابدیت و دنیای تصورات سفر کند.شعر اينگونه آغاز مي شود كه :

"آنجا جای مردان پیر نیست"

آنجا در سطر اول به ايرلند و دنياي لذات مادي زندگي بر مي گردد.او مي گويد كه كهنسالي انسان را از لذات جواني دور مي كند پس در اين دنيا جايي براي افراد كهنسال كه شاعر از آنها به عنوان " چیزی پیش پا افتاده , قبایی ژنده افتاده بر عصایی "ياد مي كند،وجود ندارد.اما او در اين مقايسه جوانان را نيز به نوبه خود از چيزي مطلق وآرماني محروم مي داند زيرا آنها در كي از دنياي ابدي تصورات ندارند.

همه ايماژهاي ي بند آغازين شعر نسلهاي جوان گونه هاي مختلف از جمله انسانها،پرندگان و ماهيها را نشان مي دهند كه آنچنان در بند آن موسیقی شهوانی به دام افتاده اند كه همگي یادمانهای خرد پیر ناشدنی را از ياد برده اند.

راوي اين شعر ،در بند دوم،چاره مشكل را در ترك سرزمين نسلهاي جوان وسفر به سوي شهر بيزانس مي يابد:جاييكه روح او كف زنان ترانه سر مي دهد.بنابراين موسيقي شهواني بند آغازين جاي خود را به موسيقي روحاني مي دهد.

او در بند سوم، فرزانگان ايستاده در نقش كاشي هاي طلايي معروف شهر بيزانس را خطاب قرار مي دهد كه:

از آتش مقدس برون آمده و به حلقه در آیید

و استادان آواز روح من باشید

او اميدوار است كه اين فرزانگان او را از كالبد جسماني اش جدا ساخته وبه وجودي خارج از زمان و مكان خواهند برد،كه در آنجا خواهد توانست همچون كارهاي عظيم هنري به شکل خلاقی از ابدیت و به وجود ابدي دست يابد.او كه ازفرهنگ و دنياي مدرن ايرلند خسته شده است در جستجوي وحدت دوباره با روح جهاني است و معتقد است كه از طريق هنر و آگاهي از فرم هنري مي توان به اين مقصود دست يافت.فرزانگان ايستاده در نقش كاشي هاي زرين شهر بيزانس صرفا نقاشي هايي بي روح نيستند ،بلكه خداياني هستند كه قادرند راوي اين شعر از دنياي ملال آور كنوني اش گرفته و او را به ابديت پيوند بزنند.ييتز چندان به مذهب معتقد نيست ،بنابر اين منظور از خدا خداي مسيحيت نيست بلكه خالق ابديت،شاعر و يا تصورات انساني است كه مي توانند خالق هر چيزي باشند.براي ييتز ،رستگاري تنها از طريق هنر و آگاهي از فرم هنري ممكن است نه از طريق مذهب و مسيحيت.او تنها راه دستيباي به تمدني پايدار و نوين را در درك زباشناختي هنر مي داند و بنابراين معتقد است با معماري،نقاشي ،مجسمه سازي و موسيقي(رشته هاي مختلف هنري) ونه مذهب انسان كامل ساخته مي شود.

در بند پاياني شعر،راوي اعلام ميكند كه زمانيكه از كالبد جسماني خود خارج شد و به وجودي خارح از زمان دست يافت،هر گز شكل طبيعي خود را باز نخواهد جست بلكه پرنده اي زريني خواهد شد كه بر شاخه زريني نشسته و از آنچه گذشته، می گذرد و یا خواهد آمد ترانه سر خواهد داد.

پرنده زرين در اينجا نماد سازش تناقضات است كه به نوبه خود مي تواند نمادي باشد براي خود شعر،راوي شعر كه در آن محو مي شود و شاعري كه به آنچه خلق مي كند مبدل ميشود.

اين شعر به تقابل دنياي جسماني و شهواني با دنياي خرد و تصورات؛ابديت در برابرنهاد فناپذيري و طبيعت در مقابل هنر مي پردازد،كه ايرلند (موطن شاعر)نمايانگر دنياي اول و بيزانس كه نماد اصلي و محوري شعر است نشاندهنده دنياي دوم است.اين شعر از جمله كارهايي است كه در آنها ييتز مخالفت خود را با مادي گرايي(برتري ماده بر ايده)دنياي مدرن و رفتن شاعر به برج عاج و به دور از ديگران(آنچه شاعران هم عصر او از جمله اليوت و هيوم به روش هاي خاص خود انجام داده بودند) نشان ميدهد و تنها راه حل را در حضور و درك فرم(تلفيق ماده و ايده) مي بيند.

ترجمه

baranehsas — Sat, 07 Jan 2006 06:35:18 GMT

{ سفر به بیزانس - ویلیام باتلرییتز }

آنجا جای مردان پیر نیست.جوانان

در آغوش یکدگر پرندگان در میان درختان

ان نسلهای محتضرـآوازه خوان

آبشارها ماهی آزاد/دریاها ماهی سیاه

ماهی چرنده و پرنده تمام تابستان را به ستایش مشغولند

هر انچه شکل گرفته ,به دنیا آمده و می میرد.

در بند آن موسیقی شهوانی از یاد می برند

آن یادمانهای خرد پیر ناشدنی را.

انسان کهنسال نیست مگر چیزی پیش پا افتاده ,

قبایی ژنده افتاده بر عصایی

, مگر آنکه روح کف زنان ترانه سر دهد

برای هر پاره پورگی در آن لباس فنا پذیر.

آنجا مدرسه ای برای آواز نیست مگر مطالعه ی

یادمانهای شکوه خود , پس من دریاها را در نوردیدم

و به شهر مقدس بیزانس آمدم.

ای فرزانگان ایستاده در آتش مقدس

همچون نقش کاشی های زرین دیوار ,

از آتش مقدس برون آمده و به حلقه در آیید

و استادان آواز روح من باشید.

قلب مرا بسوزانید که از هوسها بیمار است

و در بند جانوری پا به مرگ

خودش هم نمی داند که چیست

مرا گرد آورید به شکل خلاقی از ابدیت.

زمانیکه از این طبیعت خارج شوم

قالب جسمانی خود را هرگز از هیچ چیز طبیعی نخواهم گرفت

بلکه صورتی انچنان که زرگران یونانی

از طلا کوبی و لعاب طلا می سازند

تا امپراتوری خواب آلوده را بیدار نگه دارم

و یا بر شاخه زرینی قرار بگیرم

تا برای آقایان و بانوان شهر بیزانس ترانه سر دهم

از آنچه گذشته/ می گذرد و یا خواهد آمد .

متن اصلی شعر تحلیل شعر به زبان انگلیسی

baranehsas — Sat, 24 Dec 2005 16:43:18 GMT

به زودی با ترجمه "سفر به بیزانس" اثر ویلیام باتلر ییتز به روز خواهم بود.

ولی فعلا برای خالی نبودن عریضه:

چشـــــمان تو می گویند از حادثه لـبریزی

باز آمـده ای شـاید تا خــــــــون دلم ریـزی

ای هــــــــند جگرخواره با حـمزه دل بستیز

این خنجر و این پهلو بشکاف که خونریزی

baranehsas — Fri, 09 Dec 2005 14:01:18 GMT

چشمهایت را نبند :

دریا می گندد

قو های معصومی غرق می شوند

در تو

خورشید هایی خاموش می شوند

در من

در می گیرد اتشی که وعده داده شده ام

***

چشمهایت را نبند:

پلک بزن

پلکهایت تازیانه اند

بر گرده های اسبی که در سینه من چهار نعل می روند

تا پیغام را برسانند

به قو هایی معصوم

***

چشمهایت را باز کن

در تو

قوهایی غرقند

خورشید هاییست در دریا

در من

اسب کهری است

خفته

و آتشی که وعده داد ه شده بودم .

شکر

baranehsas — Sun, 27 Nov 2005 17:19:18 GMT

به خاطر تمامی داده هایت

تو را می بوسم

و به خاطر تمامی نداده هایت

تورا شکر می گویم

تا خودت خجالت بکشی !!

همیشه بر سفره دیگران :

نان بود و رنگ بود و تنوع بود و همه چیز بود

بر سفره ما اما :

نان بود و اعتقاد.

تنها مادرم سیر میشد

مادرم معده کوچکی داست.

معده من اما بزرگ بود

و من سخت پر اشتها.

من هر چه خوردم :

نان خوردم

غذا خوردم

آب خوردم

حرف خوردم

زمین خوردم

سیر نشدم .

من در زمین تو گرسنه ماندم

فقط

وقتی بر مزار خودم زانو زدم فهمیدم

تو بزرگی

بزرگتر از معده من

من باید تو را می خوردم

تو برای همیشه من بودی

و من همیشه سیر میشدم.

به خاطر تمامی داده هایت

تو را شکر می گویم

اما من هنوز هم گرسنه ام.

هفت سین

baranehsas — Thu, 17 Nov 2005 16:26:18 GMT

به یاد کرامت بیک وردی که نشتاختیمش انگونه که باید

{هفت سین}

این یالها که غمگنانه کوچ را در رقصند

باران را سرودی کرده اند

به لهجه مادری ات

تا شروه سر دهند

امدن بهار را رفتن تو را

شیرزاد برخیز !

اینک به احترام تو

دختران ایل هفت سین را هفت دستمال سیاه کرده اند.

برخیز !

پیش از انکه باد

دستمالهای دختران ایل را با خود ببرد.

اینجا بادها به لهجه مادری ات می وزند.

دستمالهای مادرت به لهجه باران شروه سر می دهند.

برخیز پیش از انکه باران

سبزه های هفت سین را گره بزند.