|
|
|
|
|
در من تابوت همه کسانیست که روزگاری شاد در من رقصیده اند: دخترکانی که ناله باد را از میان ستونهای سینه من شنیدند اما نهراسیدند و پسرکانی که سقف خانه را دیوار کردند در مقابل باد غافل از انکه بعد از باد باران می آید. *** در من جغدی آشیان کرده است ساکت و عبوس و چقدر دل میسوزانم بر او و آشیانه اش چرا که تنها من می دانم در ویرانه ها چه سکوتی بیداد می کند
|
||
|
+
نوشته شده در دوشنبه سیزدهم آذر 1385ساعت 12:14 توسط حسن رضایی
|
|
||