{ سفر به بیزانس -  ویلیام باتلرییتز }                 

آنجا جای مردان پیر نیست.جوانان

در آغوش یکدگر  پرندگان در میان درختان

ان نسلهای محتضرـآوازه خوان

آبشارها ماهی آزاد/دریاها ماهی سیاه

ماهی چرنده و پرنده تمام تابستان را به ستایش مشغولند

هر انچه شکل گرفته   ,به دنیا آمده و می میرد.

در بند آن موسیقی شهوانی از یاد می برند

آن یادمانهای خرد پیر ناشدنی را.

*

انسان کهنسال نیست مگر چیزی پیش پا افتاده ,

قبایی ژنده افتاده بر عصایی

, مگر آنکه روح کف زنان ترانه سر دهد

برای هر پاره پورگی در آن لباس فنا پذیر.

آنجا مدرسه ای برای آواز نیست مگر مطالعه ی

یادمانهای شکوه خود , پس من دریاها را در نوردیدم

و به شهر مقدس بیزانس آمدم.

*

ای فرزانگان ایستاده در آتش مقدس

همچون نقش کاشی های زرین دیوار ,

از آتش مقدس برون آمده و به حلقه در آیید

و استادان آواز روح من باشید.

قلب مرا بسوزانید که از هوسها بیمار است

و در بند جانوری پا به مرگ

خودش هم نمی داند که چیست

مرا گرد آورید به شکل خلاقی از ابدیت.

*

زمانیکه از این طبیعت خارج شوم

قالب جسمانی خود را هرگز از هیچ چیز طبیعی نخواهم گرفت

بلکه صورتی انچنان که زرگران یونانی

از طلا کوبی و لعاب طلا می سازند

تا امپراتوری خواب آلوده را بیدار نگه دارم

و یا بر شاخه زرینی قرار بگیرم

تا برای آقایان و بانوان شهر بیزانس ترانه سر دهم

از آنچه گذشته/ می گذرد و یا خواهد آمد .

متن اصلی شعر            تحلیل شعر به زبان انگلیسی

چشـــــمان تو می گویند از حادثه لـبریزی              باز آمـده ای شـاید تا خــــــــون دلم ریـزی              ای هــــــــند جگرخواره با حـمزه دل بستیز              این خنجر و این پهلو بشکاف که خونریزی